data103518023-45d840.jpg

Thuisblijvers kunnen nu ook met het Delft Chamber Music Fes…

[ad_1]

Net als zo’n beetje alle klassieke muziekfestivals de laatste jaren gaat nu ook het Delft Chamber Music Festival muzikaal ‘Op reis’. Althans zo luidt deze zomer het thema van het Delftse kamermuziekfestival. Het motto ‘Live life with no excuses, travel with no regret’, een citaat van Oscar Wilde, prijkt vooraan in het programmaboekje en ligt uitgeprint op elke stoel. Met de verse hitterecords in het achterhoofd is het eerste gevoel bij binnenkomst: een beetje spijt mag wel, hoor.

Thema van het openingsconcert vrijdag: muziek van de Roma. Violist Frederieke Saeijs heeft in Haydns Pianotrio nr. 39 (het ‘Zigeunertrio’) een moeilijke partij te verwerken, en dat gaat in de snellere delen met wat horten. De voorgrond nemen, voor de cello (Harriet Krijgh) en piano (artistiek leider Nino Gvetadze), lukt prima, maar als ze ruimte wil maken, klinkt het iets nasaal.

Violist Candida Thompson heeft in Brahms’ Eerste pianokwartet een prettiger toon, en na even inkomen klinkt het gebalanceerd, vooral als de drie strijkers lange tonen tegelijk spelen of juist om de beurt in elkaar haken.

Maar geen van beide stukken krijgen de lichtvoetigheid, zwierigheid en ademruimte die je je bij ‘zigeunermuziek’ voorstelt – al vraag je je in de loop van de avond wel even af of die voorstelling klopt, of dat-ie in de loop der eeuwen óók hopeloos geromantiseerd is.

Gvetadze en haar musici kiezen voor zware en dikke interpretaties. Gelukkig zorgt Gvetadze waar ze kan wel voor contrastrijke en vrolijk murmelenend notenregentjes op de achtergrond. Soms lijkt ze in haar eentje te dromen.

Daar tussenin krijgt violist en boventoonzanger Gareth Lubbe het podium, die aan John Corigliano’s muziek uit de film Le Violon rouge boventoonzang toevoegde. Bij lange tonen uit zijn viool past hij het natuurkundige fenomeen toe dat er, wanneer je je wangen en lippen met veel oefening goed weet te plooien, in je mond fluittonen meeklinken bij je stem. Lubbe kan daar vooral net hoorbare stijgende en dalende ladders mee maken; een leuke rariteit, maar niet oneindig boeiend. Zijn aandeel als altviolist in het Brahmskwartet is belangrijker.


Lees ook een interview met Nino Gvetadze toen ze twee jaar geleden het festival overnam: ‘Eigenlijk wilde ik in mijn eentje stiekem een klein Holland Festival maken’

Erg sympathiek is een halfuur later het gratis concert op een aardig volgepakte Delftse Markt, goeddeels ook met toevallige voorbijgangers die even blijven staan. Iedereen is gekomen voor bandoneonist Carel Kraayenhof en zijn kwartet, maar als voorafje spelen Saeijs en Gvetadze nog een mijmerende Romance op.23 van Amy Beach, waar Saeijs (zelfs door de buitenversterking) veel beter bij uit de verf komt.

[ad_2]
Source link

Comments are closed.